Waarom ik Pausr heb gebouwd

Alex Ren · 2 min leestijd

Hoi,

Ik werk al vijf jaar op afstand. Sinds Covid, zoals zoveel mensen. Vijf jaar bedrijven opstarten vanaf hetzelfde bureau: sommige lukten, andere niet. Dat is het spel.

Wat ik niet had zien aankomen, was de rekening.

Het enige project dat ik al die jaren liet mislukken, was ikzelf.

Niemand bereidt je daarop voor. Werk je op afstand, dan is er geen collega die even met koffie langswipt, geen woon-werkverkeer dat de dag in tweeën knipt. Alleen jij, het scherm, en uren die zich opstapelen zonder dat iets ze stopt.

Hele dagen zonder op te staan, behalve voor een nieuwe kop koffie. Brandende ogen tegen zes uur ’s avonds. Focus verdwenen halverwege de middag, wat ik compenseerde door later door te werken. Ik dacht dat ik een tempo volhield. Ik brandde mezelf op.

Dus zocht ik een tool. Niet eentje die me vraagt om twintig minuten te mediteren tussen twee gesprekken door. Eentje die één ding zou doen: me op het juiste moment bij het scherm weghalen, zonder dat ik erover hoefde na te denken.

Die bestond niet. Wellness-apps spraken tegen me als tegen een patiënt, productiviteitsapps duwden me om meer te doen, en geen van beide zei het simpele feit dat onderzoek al jaren herhaalt: wie echte pauzes neemt, krijgt meer gedaan.

Dus bouwde ik hem. Eerst voor mezelf. Een stille metgezel op mijn Mac die me vertelt om op te kijken, op te staan, te lopen, en die me betrapt op de sites waar ik tijd verlies terwijl ik eigenlijk rust nodig heb.

Het is geen meditatie-app en geen wellness-gadget. Het is een werktool, gebouwd op één idee:

Je aandacht is je waardevolste hulpbron, en die laadt niet op voor een scherm.

Als jouw dagen zich op een scherm afspelen, is Pausr iets voor jou. Niet om minder te werken. Om jarenlang goed te werken, in plaats van in sprints.

P.S. Wil je liever niet vijf jaar doen over deze les zoals ik? De proefperiode duurt zeven dagen. Dat is meestal genoeg om het verschil te voelen.

Oprichter van Pausr

Parijs, juli 2026